از يك طرف آدم‌هار ارزشي خوب براي كار كردن ناز مي‌فرمايند و به قول معروف كلاس مي‌گذارند، از يك طرف سريع و با اولين مشكل تو را مي‌شويند و روي بند آويزان مي‌فرمايند، از يك طرف تو را آدم به حساب نمي‌آورند و از طرفي تو هم مي‌خواهي كار بكني. (البته اين جدا از سنگ اندازي‌هاست) دعوت به همكاري را قبول نمي‌كنند و بعداً اذيت هم مي‌كنند و بعضي‌ها هم كه اصلاً كاري بلد نيستند و فقط حرف مي‌زنند. و از سوي ديگر عده‌اي فرصت طلب كه كار مي‌كنند و تو ناچار از روي كمبود نيرو مجبوري از آنها استفاده بكني. البته برخي از آنها هم چهره خوبي نزد تو از خود نشان مي‌دهند و تو به راحتي فريب مي‌خوري و وقتي مي‌فهمي دير شده و بايد آرام آرام حركت بكني. تو تنها هستي و واقعا بايد بجنگي. ديگر نمي‌شود معطل عده‌اي كه فقط نق مي‌زنند و تا به حال كاري نكرده‌اند و حالا هم دارند سنگ اندازي مي‌كنند، بشوي. هر چند تلخ اما بايد از آبروي خودت مايه بگذاري تا برساني كار را به آنجا كه بايد... .

حالا تو تنهايي... . و دوستانت ناآگاهانه (و تو هم ناتوان براي گفتن شرايط) مذمتت مي‌كنند. بجنگ سردار... روزي راحت خواهي شد

پينوشتـ.................................................................................
همچنان در حال تلاش براي كوتاه نوشتن هستم، هرچند كه نتوانم همه آنچه را بايد بگويم...

ماإلي بالقصر غير من مبارح العصر... مثل انحكى لي لما اصدرت قرار ترك وظيفتي الجديده..

تركت الوظيفه اللي كنت فرحانه عليها قبل اسبوع .. ما الي نصيب فيها ..

و المشكله اني ما لحقت اتهنى ..

 بس اهم اشي الراحه و انا ما ارتحت نهائيا فيها .. الظروف اللي تركت عشانها كانت خارجه عن ارادتي ..

تفاصيلها في   مدونتى الثانيه

الله ييسرلي غيرها ..

 الحياه مازالت جميله..